Η Σολωμική ποίηση δεν είναι απλώς αισθητική απόλαυση ή επιφανειακή ομορφιά. Είναι ένας αυθύπαρκτος κόσμος που μας καλεί σε εσωτερική συνάντηση με την αλήθεια, με βαθιά ενσυναίσθηση και στοχασμό.
Όπως λέει και ο Wittgenstein για την τέχνη, οι αισθητικές κρίσεις που περιορίζονται σε γενικές επευφημίες δεν αγγίζουν την ουσία. Δεν αφορούν την ίδια τη ζωή. Το ίδιο ισχύει και για την ποίηση του Σολωμού: έχει νόημα μόνο όταν συντονίζεται με τον εσωτερικό παλμό της ανθρώπινης εμπειρίας.
Ο Διονύσιος Σολωμός εκφράζει την πνευματική και τραγική περιπέτεια του νεοελληνικού ανθρώπου. Μέσα από την ποίησή του, επιχειρεί να φωτίσει την αυτοσυνείδητη ατομικότητα ενός λαού που αναζητά τον εαυτό του. Ένας λαός που ζει την εμπειρία της ανεστιότητας: του να μη νιώθει πουθενά «οικεία», να μην έχει τόπο να ριζώσει, να μην αυτοπραγματώνεται.
Η ποίηση του Σολωμού είναι ένα αγώνισμα ενάντια στη λήθη και την απώλεια της οντολογικής μας ρίζας. Δεν είναι απλά τέχνη, είναι ένα κάλεσμα σκέψης και ύπαρξης. Είναι ο εσωτερικός διάλογος ενός έθνους με τη μοίρα του.
Από το σεμινάριο: Ποίηση και Φιλοσοφία